Play. Un’òrganu. Una boghe. Sa Nostra Sennora de Maria Carta non paret prena de arrennegu aberende s’ùrtimu discu de Salmo. Ma est s’antìtzipu grae de unu traballu càrrigu de dolore e crèschidu in sa parte sua sa prus iscurigosa. Est gasi chi sas gràtzias chi prenant a Santa Maria catalana pigant sa forma de su primu fogu (‘On Fire’) inchesu in su ‘Ranch’ de s’artista terranoesu.
Beat minimales in ue de gràtzia est su corfu e in ue sas neghes sentidas (“Ave Maria piena di rabbia / Ho i sensi di colpa e un colpo di grazia”) aberint sa ghenna a un’arpègiu killbillianu e a un’àteru contu isfidiadu (‘Crudele’). Tzuddas chi s’àrtziant che chi esseremus biende a s’ammentu de chie bi fiat (‘Brindo alla memoria di chi c’era’) e chi (‘Tratto da una storia vera’) diamus pòdere iscumproare finamentas leghende s’autobio sua chi nd’agatades su contu inoghe.
Origras o ogros, duncas, pro cumprèndere cantu una vida podet èssere tribulada ma càrriga de ispantos (“Lo sai che chi brilla a volte è figlio dell’ombra?”), cantu sa vida matessi podet èssere “una cartina corta” e cantu una vida millionària ti nche la podet ghetare in dae in segus (cuntzetos chi bundant in ‘N€urologia’). “Vuoi davvero questa vita?”, de su restu, est su chi Salmo dimandat fatu-fatu in ‘Sincero’, forsis sa cantzone prus radiofònica de su discu e, duncas, sa prus chi si nch’istèsiat dae sas àteras.
Cun ‘Bye Bye’ su nostru colat su micròfonu a Kaos (cun ambos chi dant grandu proa lìrica) e cun ‘Bounce’ su matessi micròfonu esplodet subra de una base chi est meda meda meda ‘Bulls on Parade’ (su primu versu istorchet su Zach De la Rocha chi abbòghinat “The microphone explodes, shattering the molds…” e su segundu mentovat fintzas ‘Killing in the name’).
Su discu sighit intre cuntzetos, personàgios (dage a cara a ‘Il figlio del prete’) e càmbios musicales dae su cantautoradu a petzos a beru ‘Fuori controllo’. Est unu traballu chi non meresset un’analizu track by track ma chi meresset un’iscurtu cumpridu sende chi, colados sos baranta beranos, Maurizio Pisciottu sighit ispantende·nos.
E est pròpiu cun ‘Mauri’ chi su contu suo si materializat in s’artziada dae sa badde iscurigosa (“Even though I walk through the valley of the shadow of death, I will fear no evil”) de su de 23 salmos de Dàvide, a su montigru (“Mauri l’ho sentito, non sta bene / Ha cambiato zona, dice ne ha le palle piene / Abita in collina il bro, è un po’ che non si vede / Gira voce sia impazzito una di quelle sere”). Finas a faeddare cun Nostru Sennore (“Non c’è nessuno che vuole mettermi in croce /Tu mettici la faccia, che io metto la voce”).
In finitias, su ranch est mègius de una “villa a sei zeri”, e custu diat pàrrere su filu de su contu intreu. Ma narat su ditzu chi totu sos salmos finint in glòria. E tando colemus a s’ispàssiu finale, s’autodissing de belle 8 minutos tituladu, mancu a lu nàrrere, ‘Titoli di coda’. Stop.










