Pasemus·nos un’iscuta. Ca si est a bòlere s’imbesse suo non b’at àteru mèdiu de pònnere su discu in s’impiantu toddende·nche sos ogros dae custas rigas. Abergiamus duncas custu iscritu narende deretu chi in s’album nou targadu Vultur b’est totu su chi is amantiosos de su prus metallu boreale bi diant chèrrere in unu produtu fatu in Sardigna: growl, blast beats e tessìngios de chiterras e bassu chi parent brotende dae sa fusione de sos blocos tetònicos chi nos at formadu milliones e milliones de annos a como.
Su discu chi semus colende in su sedatzu (‘Cultores de perdas e linna’ pro Masked Dead Records) cumbinat cun sos binti annos de istòria de custu grupu black metal in limba sarda. In custos bator lustros cun unu live, duas presèntzias in compilation, tres Ep, bator demo e chimbe split, su grupu at publicadu tres discos de dura longa: in antis de custu (chi l’ant registradu intre maju e làmpadas de su 2023, ma est como chi lu sunt publichende) fiant essidos ‘Corona de Frastimus’ su 2009 e ‘Ogu liau’ su 2014.
E che a su boe pintadu in sa cobertina dae sa bassista noa Maristella Spanu, is nostros bi la sighint refudende de èssere domados dende·nos proa cun sete petzos prus chi non violentos (s’acùstica ‘Arestis’ ponet agigu de pasu aberende sa segunda parte de su discu). S’impreu de sa limba nostra, francu in s’ùrtima cantzone, est un’esèmpiu de custa rebellia.
Ma no est petzi pro mèdiu de sa limba abboghinada dae Nicola Fulgheri chi su grupu abarrat arraighinadu a su connotu nostru. Sa pedra chi nche ponent in su tìtulu de s’album in forma litolàtrica paris cun sa linna (pighende faeddos dae su chi pensaiat paba Gregòriu Mannu de nois sardos) est un’elementu chi torrat cun s’istòria nostra fata de granitu, de màrmaru, de basaltu, de trachite; est cumponente sonora bene contada dae Pinuccio Sciola (“No immaginades cantas bias, cando chi so carignende sa pedra, bido rios de làgrimas falende dae sos ogros de chie iscurtat”); est sillabismu poèticu chi agatamus in sos versos de su poeta picapedreri luvulesu Publio Dui chi sas pedras las beneighiat.
Dae s’eticheta racumandant chi custu est materiale dèghidu pro is sighidores de Satyricon (is de sos primos annos), Marduk, Mayhem, Immortal, Rotting Christ e Mortuary Drape. Ma a banda totu custu, cada cantzone est unu crastu chi pesat unu muru sonoru e cuntzetuale amparende sas intragnas de su tempus.
Cunsideru finale tocat fatu a sa serrada in latinu e in italianu de ‘Nemini parco’, paràulas chi agatamus in sa frullana de una morte pintada in sa losa de sa crèsia casteddaja de Santu Sepulcru. Nemos, duncas, si sarvat. Finamentas pro more de sa bona proa de Lorenzo Balia (bateria), Federico Ruggiu (bassu), de Nicola Spaziani (chiterra) e de su giai mentovadu Nicola Fulgheri (boghe e chiterra).
Binti annos cherent festados. E pro cussu est chi in custas dies s’eticheta tzilena Infernal Overkill Productions est torrende a imprentare sos duos demo ‘Sulphureous abyss’ e ‘Et jaghet cughe s’ossa sua’ in unu cd.
Finidu su pasu, inchendamus s’istèreu. E sa linna.










